غزل شمارهٔ ۲۲۰۲

برداشت: ای دنیا، تو باعث آشفتگی من شده‌ای و想‌های تو تمام وجودم را در بر گرفته است. خوشی و لذت زندگی‌ام به خاطر توست و شیرینی عمرم را تو تأمین کرده‌ای.

برداشت: آسمان پر از درهای باز و جواهراتی چون مروارید و لعل است که به سوی دریای تو می‌رویم.

برداشت: عاشقان چون سیل‌های خروشان شده‌اند و در تلاشند تا همه احساسات و عشق‌های خود را در پای تو به نمایش بگذارند.

برداشت: عاشقان با تمام وجود و عشق مانند سیل‌های خروشان به سمت تو می‌روند و همواره در حال حرکت هستند.

برداشت: ای انسان سرمست و مستی‌ات از نوشیدنی‌های شب گذشته‌ات، حال من که خرابم به خاطر روزی که تو برای من رقم زدی.

برداشت: به درون خود نگریستم و دیدم که روح ساده و بی‌رنگ من تحت تأثیر احساسات و عواطف تو رنگ زردی به خود گرفته است. این رنگ زرد نشان‌دهنده تأثیر تو بر وجود من است.

برداشت: زمانی که به زیبایی و خلوص گوهر تو نگاه کردم، چهره ماه از چهره تو نمایان شد.

برداشت: من تو را به زیبایی و روشنایی ماه می‌خوانم، اما می‌دانم که با این حرف‌ها جرمی دارم. ماهی که با تو برابری کند، وجود ندارد.

برداشت: خداوند شمس تبریزی چنین می‌گوید: ای کسی که در دل من هستی، همواره صدای تو و هیجان‌های تو در زندگی‌ام طنین‌انداز است.