غزل شمارهٔ ۲۲۰۱

برداشت: در خیالم فردی آمد که گفتم جان، این همان پادشاهی است که در شهرهای بی‌مکان زندگی می‌کند.

برداشت: بسیاری از انگشتان به نشانه‌ اشاره به سوی او دراز شده‌اند، از نور جان‌هایتان، ای فلان! این همان است.

برداشت: وقتی زمین به رنگ سبز در می‌آید و از زیبایی گلزار او تأثیر می‌گیرد، صدای نعره‌ها از آسمان به گوشم می‌رسد و این نشانه وجود اوست.

برداشت: با احتیاط و دقت، پیش از آنکه افسار مرکب او را بالا بکشد، دست خود را به سمت آن ببر. این همان است که اوست.

برداشت: تمامی نور حقیقت به مانند کوه طور، جان من را از او گرفته است؛ همان‌گونه که درخشش گوهر از معدن آن به دست می‌آید، این هم از اوست.

برداشت: مریخ به ماه روی آورد و به او گفت: مراقب باش که از زیبایی‌های او غافل نشوی، این همان است که باید به آن توجه کنی.

برداشت: شمس تبریزی را می‌شناسی؟ حالا ببین این نوری را که از او نشأت می‌گیرد. این نور به دور کردن زشتی‌های بت‌های بی‌ارزش مربوط می‌شود و او منبع این روشنی است.