غزل شمارهٔ ۲۲۰۰

برداشت: ای نسیم، تو که از محبوب خبر داری، بگو. اگر با کسی نمی‌گویی، حداقل به عاشقان خبر بده.

برداشت: برای ما داستان بگو، حتی اگر دیگران نتوانند به راز ما پی ببرند. با دل شکسته و پر از درد، پیامی از دلداری برای ما روایت کن.

برداشت: من آن مسیح زیبایی را می‌شناسم که تو هم می‌دانی کجاست، اما با کسی که به خاطر عشقش خود را به زنجیر محبت بسته است، صحبت کن.

برداشت: فریاد عاشقانه‌ای در کوچه‌واسرای عشقی بلند شده که بر سر گل‌ها مشغول عشق‌بازی است. به او بگو که از زیبایی‌اش شرمنده باشد، زیرا همچون رخسار زیبای یک گلی در باغ است.

برداشت: ای نسیم خوش آمدی، وقتی که به سوی دوست بازگشتی، حال من که دزدانه در گوش کسی از حیاتم سخن می‌گویم را بگو.

برداشت: یک سوسن اگر هزار زبان داشته باشد و حال دل من را با او درمیان بگذارد، تو مانند نرگس بی‌زبان، از چشمانت اسرار و رازها را بگو.

برداشت: با چنین عشق و غیرتی که به جان من است، به خلق گفتم که از شمس تبریزی یاد کنم. او گفت: "جانم، بگو."