غزل شمارهٔ ۲۱۹۹

برداشت: برای عاشقان، احساس درد و رنج لازم است و کسی که می‌خواهد با خشتی از سختی‌ها و مشکلات رو به‌رو شود، باید مردی باشد که تحمل و شجاعت لازم را داشته باشد.

برداشت: بار گران و سنگین مشکلات و سختی‌ها از زمان گذشته و آینده بیشتر است و تنها کسی می‌تواند با این بار سنگین کنار بیاید که روح و شخصیتش از دیگران قوی‌تر باشد.

برداشت: اگر به ذهنت خطور کند که تو از زمان گذشته و آینده برتر هستی، بدان که برتری واقعی در کار و تلاش و دستاوردهای تو نهفته است.

برداشت: در دل گستردگی بی‌کران دریاها، دامن تو خشک و بی‌آب است و در میان شعله‌های سوزان آتش، وجود تو سرد و بی‌حرارت به نظر می‌رسد.

برداشت: تو در حقیقت چیزی از نباشی را داری، اما اگر به دنبال آن هستی، باید با درد و اندوه و چهره‌ای پژمرده به سراغش بروی.

برداشت: هر لحظه از مسیر درست زندگی، بویی از دل و عشق احساس می‌شود، تا جایی که نتوانی بگویی عشق چه کسی را به این راه کشانده است.

برداشت: گردی که از آن دریا برخاست، نشان‌دهنده جسم اولیاء است. پس این را نگو که قوم موسی را در این دریا غرق کرد.