غزل شمارهٔ ۲۱۹۷

برداشت: من در حال و هوای رازهای وجودت غرق شدم و از زیبایی‌هایی که در باغ تو نهفته است، تصاویری را تجربه کرده‌ام.

برداشت: من به خاطر عشق تو جان داده‌ام، حتی اگر تو منکر این عشق شوی. من شواهدی دارم که از اعتراف و بیان عشق تو حکایت می‌کند.

برداشت: هر لحظه مثل شکر ذوب می‌شوم، همان‌طور که شکر از شکرهای دیگر جدا می‌شود، به خاطر گفتار تو.

برداشت: در شب وقتی همه مردم خوابند، چشمان من بیدار است و همچنان که سرنوشت تو بیدار است، تو نیز بیدار هستی.

برداشت: چند بار می‌گویی که چرا در کارها مانند یک آدم تنبل عمل کردی؟ ای محبوب، راست بگو درباره‌ی رفتارهایی که از تو سر زده.

برداشت: ای پزشک عاشقان، ما به این بیماری دچار هستیم که ناشی از عشق به دو نرگس زیبای توست.

برداشت: بیداری ما وابسته به آگاهی و هشیاری توست، و در حالتی که بی‌هوشیم، تو هشیاری ما را به عهده داری.

برداشت: چشمه‌ها هر لحظه از دل من به خاطر عظمت تو می‌جوشند و چشم دل من پر از نور توست.

برداشت: شمس تبریزی که آرام‌آرام علم و دانایی را به دست می‌آورد، به خاطر سخاوت و generosity بی‌پایان تو، توانسته است این علم را به دست آورد.