غزل شمارهٔ ۲۱۹۵

برداشت: ای جانم، تو با زیبایی و دلربایی در حرکت هستی، اما از کنار من نرو. ای زندگی دوستان، در باغ و بهشت خود، بی من نرو.

برداشت: ای آسمان بی‌من حرکت نکن و ای ماه بدون من نتاب، ای زمین بدون من نرو و ای زمان بدون من نروید.

برداشت: این دنیا در کنار تو زیبا و دلنشین است و دنیای دیگر هم با تو خوب و خوش حال است. اما بدون من در این دنیا نمان و در آن دنیا نیز نرو.

برداشت: ای آنچه که عیان و آشکار است، بدون وجود من، به حساب نیاور؛ و ای زبان، بدون من چیزی را نگو؛ و ای نظر، بدون من چیزی را مبین؛ و ای جان، بدون من، نرو.

برداشت: در شب، نور ماه چهره مرا روشن می‌کند. من شبی تاریک هستم و تو همچون ماهی در آسمان، اما بدون من نرو.

برداشت: خار به لطف گل، از آتش در امان مانده است. من نیز، مانند آن خار، در کنار تو قرار دارم و از زیبایی‌ها و حمایت‌های تو بهره‌مندم. هرگز از گلشن زندگی‌ام دور نشو، زیرا بدون حضور تو، دل‌تنگ و بی‌پناه خواهم شد.

برداشت: من در خم چوب دستی‌ات سرشار از شور و شوق می‌دَوَم، چون چشمانت با من است. همچنین به من نگاه کن و مرا از خود نران، بدون من نرو.

برداشت: اگر در کنار شاه قرار داری، ای لذت، بی‌من چیزی نخور و اگر بر بام شاه می‌روی، ای نگهبان، بی‌من نرو.

برداشت: آه بر آن کسی که در این مسیر بی‌نشانی تو گام بردارد، وقتی که تو خود نشانی از من نیستی. ای بی‌نشان، بدون من مرو.

برداشت: آه آن کسی که در این مسیر بدون علم و دانش حرکت می‌کند! ای راهنمای دانا، بدون من نرو.

برداشت: دیگران عشق را تنها یک احساس عادی می‌دانند، اما من تو را به عنوان پادشاه عشق می‌پرستم. تو بسیار بالاتر از تصورات و خیال‌های دیگران هستی؛ پس بدون من نرو.