غزل شمارهٔ ۲۱۹۴

برداشت: به یاد آر وعده‌هایی که به من دادی. اکنون من این جا هستم، اما تو کجایی؟

برداشت: با همه خوشی‌ها و زیبایی‌ها، وفای به عهد و پیمان مهم‌تر از این‌هاست.

برداشت: چرا لب بسته‌ای و چیزی نمی‌گویی، در حالی که دیگران سخن می‌گویند و آن نعمت را از دست می‌دهند؟

برداشت: ای وعده تو مانند صبح روشنی‌بخش است، آن شعله و نور و روشنی کجاست؟

برداشت: چرا همچنان باید به ناسزا و دشنام دیگران گوش دهی و صدمه ببینی، در حالی که سزا و پاداش واقعی‌ات در انتظار است؟

برداشت: بیدار شوید و به سمت من بیایید، ای گروه! کجا هستید که مرا یاری کنید؟

برداشت: ای دل‌های سنگین و بی‌احساس، پاسخ دهید که آن عقیق و کیمیا کجاست؟

برداشت: یا اینکه آن جادوگر، در سحر خود چشمان ما را بسته و ما به دنبال کسی هستیم که آن گره را بگشاید.

برداشت: ای مرغ دل، یا پرواز کن و به آسمان برو، یا بگو آن آسمان کجاست؟

برداشت: به‌خدا قسم که ما از خودمان رفته‌ایم و دیگر نخواهیم رفت. ما کی هستیم که به‌دنبال خودمان باشیم؟

برداشت: ماکو به سمت همان جایی که تو به آن پرتاب کردی، در دست ما به همان شکل و حالتی است که ماکو دارد.

برداشت: به جلو برو و صحبت‌های خوب و شیرین را بیان کن، چون صدای آب زلال تو را به سمت سقا و نوشیدن می‌خواند.