غزل شمارهٔ ۲۱۹۲

برداشت: ای عارف با سخنان شیرین، بگو که تو بزرگ‌ترین افتخار تمام شخصیت‌های نیکو هستی.

برداشت: هر آزمونی که از دستش رفته است، اکنون جام را در دست بگیرد و برود.

برداشت: پنهان شو و عقل را به چالش بکش و از شراب باقوام بگو.

برداشت: تا وقتی که روحی داریم، به همه متوسل می‌شویم و برای این که خواجه به مقام کمتری برسد، خواسته‌های خود را بیان می‌کنیم.

برداشت: من هرگز راضی نخواهم شد که تنها به نور روزنه بسنده کنم، به همین خاطر پرده‌های بام را می‌شکافم و به سوی آسمان می‌روم.

برداشت: همواره خوشحال و شاداب بمان و از نوشیدن مشروب کوشا باش، چرا که وقتی مست شدی، لازم است که این حال را با دیگران در میان بگذاری و لذت را تقسیم کنی.

برداشت: آن جامی که مثل طلا است، از سوختگان خام پس بگیر.

برداشت: دنیا چون مرواریدی است که در دستان توست، وقتی از زرق و برق آن رها شوی، به ارزش واقعی آن پی می‌بری.

برداشت: ای معشوق زیبا، من سکوت کرده‌ام و بدون واسطه از تو خواسته‌ام که پیامی بگویی.