غزل شمارهٔ ۲۱۹۱

برداشت: ای شکوه و زیبایی بهار، بگو از شادی و خوشی در گلزار.

برداشت: بدون نگرانی و غصه، شراب بنوش و از زحمت و سختی دوری کن. خارها را رها کن و به زندگی لذت ببخش.

برداشت: ای بلبل و ای هزار دستان، تو بگو درباره بهار، از زیبایی‌ها و ویژگی‌های آن بگو.

برداشت: ای حلقه به گوش، تو که عاشق گل هستی، پس چرا با سر خود مشکل ایجاد می‌کنی؟

برداشت: قد سرو و چهره گل را بر درختان عرعر و چنار توصیف کن.

برداشت: زمانی که پاییز رفت و برگ‌ها را در دل خود پنهان کرد، دیگر درختان سرو با چهره‌ای نمایان به نمایش درآمدند.

برداشت: اگر از تو بپرسند که روح گل سرخ چیست، به برگ‌ها نگاه نکن و پاسخ بده.

برداشت: اگر می‌خواهی شکار کنی، باید صد شیر و هزار نوع خرگوش را داشته باشی.

برداشت: اگر می‌خواهی عذرت پذیرفته شود، با چهره زیبا و دلپذیرت صحبت کن و لبخند بزن.

برداشت: اگر می‌خواهی آرامش دل را از مستان بگیری، به آن نرگس پرمستی که دارد نگاه کن و بگو.

برداشت: امروز وقت نوشیدن شراب است؛ ای ساقی، بیایید و غذا را بیاورید.

برداشت: مستی پیش آمد و غم و خستگی تو رفت. این احساس را بارها و بارها تجربه کرده‌ام. حالا بگو که چه احساسی داری؟

برداشت: ای جام شراب، لطفاً برگرد و با نرمی به نغمه‌های چنگ دل انگیز بپرداز.

برداشت: ای عارف، برای رسیدن به پاداش و رحمت خدا، بر مطلبی که حق است، بیشتر تکیه کن و آن را بیان کن.

برداشت: ما منتظر تو هستیم. سریع‌تر بیا، بدون اینکه زحمتی به ما بدهی.

برداشت: به کسی نگو که نیکی‌ها و خوبی‌هایت را بی‌فایده می‌دانی، زیرا من از تو به خاطر کارهای خوبت قدردانی و محبت نشان داده‌ام.