غزل شمارهٔ ۲۱۸۹

برداشت: عزیزم، دوباره چه نیرنگی به راه انداختی؟ چرا باز هم با فریبکاری به من نزدیک می‌شوی؟

برداشت: هر لحظه ما تو را به صورت محترمانه می‌خوانیم، ای دوست! اما تو چرا من را فریب می‌دهی؟

برداشت: تو مدت‌ها با من هستی و عمر فانی بی‌وفاست، پس چرا من را با وعده‌های وفا فریب می‌زنی؟

برداشت: دل هرگز به آب‌های زلال و خنک سیراب نمی‌شود، پس تو که خود را به عنوان آب‌پاش معرفی می‌کنی، چرا ما را فریب می‌دهی؟

برداشت: چشم‌های ما به خاطر نبودن تو روشنایی ندارد، تو چه فایده‌ای به ما می‌دهی با ترفندهایت؟

برداشت: ای دوست، دعا کردن برای ما وظیفه است؛ پس چرا تو ما را با این موضوع فریب می‌دهی؟

برداشت: کسی که امن و آرامش را به او داده‌ای، چرا او را با ترس و امید فریب می‌دهی؟

برداشت: گفتی که باید در برابر سرنوشت الهی رضا داشته باشیم، حالا تو چرا ما را با این قضا به فریب وا می‌داری؟

برداشت: وقتی که درد من به هیچ درمانی پاسخ نمی‌دهد، تو چرا با وعده‌ی درمان ما را فریب می‌زنی؟

برداشت: اگر فقط به خوراک خود مشغول شوی، به چه دلیل ما را به فریب و وسوسه می‌آوری؟

برداشت: وقتی که وسیله‌ی خوشحالی ما را خراب کردی، برای چیست که عقل ما را به سه بخش تقسیم می‌کنی و می‌خواهی ما را فریب دهی؟

برداشت: تو در غیاب ما چه نغمه‌ای سر می‌دهی و وقتی که خود را داریم، چگونه ما را فریب می‌زنی؟

برداشت: ای کسی که کمر را برای جذبه‌ات محکم بسته‌ام، چرا با لباس‌های زیبا ما را فریب می‌دهی؟

برداشت: سکوت کن، زیرا ما جز تو چیزی را نمی‌خواهیم و تو با بخشش‌های خود ما را به چه می‌فریبی؟