غزل شمارهٔ ۲۱۸۶

برداشت: اَی خداوند، مانند تو هیچ کس صاحب قرآن نیست، پس کجاست مکانی که با مقام و منزلت تو برابر باشد؟

برداشت: زمان نیازمند توست و به تو وابسته است، پس تو نیازی به زمان و دوران نداری.

برداشت: هر که ادعا کرد که شمس دین را دیده است، از او بپرس که چگونه می‌توان به آسمان رسید و راهش چیست.

برداشت: در آن دریا که هستی، بدون اجازه به آنجا نرو. آیا از خطراتش نمی‌ترسی؟ برای تو چه کسی تضمین می‌کند که ایمن خواهی بود؟

برداشت: آیا ممکن است که کسی که بخشنده است، هدفش این باشد که خطاکار را عذاب کند و از آمرزش او غمگین باشد؟

برداشت: وقتی که انسان در برابر حقیقت و زیبایی سجده می‌کند، باید بداند که آینه‌ی وجودش ممکن است با زنگارهای گمان و تردید پوشیده شده باشد.

برداشت: این بیت به ارتباط و همبستگی قوس و کمان و تیر اشاره دارد و نشان می‌دهد که همه این عناصر، به یکدیگر وابسته‌اند و همگی یک هدف را دنبال می‌کنند. به نوعی نشان می‌دهد که، تیر، کمان و چگونگی کشیدن آن‌ها به هم مرتبط‌اند و بدون وجود یکی از آن‌ها، دیگری به کار نخواهد آمد. به عبارتی، به اهمیت هماهنگی و نزدیکی این اجزا به یکدیگر پرداخته شده است.

برداشت: هر جسمی که به لطف او توجهی دریافت کرد، مشابه آن را در سرزمین‌های وجود جان خود جست‌وجو کن.

برداشت: جز در حالتی که به خاطر ناتوانی و کمبود و تسلیم بودن، کسی نمی‌تواند از دوستی و محبت او برکند.

برداشت: به دلیل وفاداری و غیرت، حق حافظ و نگهبان است و اگر او نبود، از چه کسی یا چه چیزی باید می‌ترسید و پاسبانی وجود ندارد؟

برداشت: در پیشانی جان‌ها نشانه‌ای از عشق او وجود دارد و هیچ‌کس بدون آن نشانه نمی‌تواند به معنای واقعی خود را در قرآن بیابد.

برداشت: به محل تجمع او نگاه کن، در صف ایستاده‌اند و به خدمت آماده‌اند. اگر دنبال بزرگان می‌گردی، آنجا را جستجو کن.

برداشت: تنها خنده‌ای که ارزش دارد، خنده‌ای است که ناشی از زیبایی زعفران و عشق به چهره‌ی محبوب باشد.

برداشت: جز دوری آن معشوق، هیچ چیز دیگری برای دل و جان ارزش ندارد و زندگی را بی‌معنا می‌سازد.

برداشت: خداوندی که نور دین را برای رضای خود به وجود آورده، شایسته است که هر کس در وصف او سخن بگوید.

برداشت: زبان و جان من با ارتباط با او به توصیف خاک تبریز می‌پردازند، اما زبانی برای بیان این احوال ندارم.

برداشت: هر چیزی که وجود دارد، به خریدار نیاز دارد. هیچ چیز به حدی بی‌نیاز نیست که از این نیاز مستثنا باشد.