غزل شمارهٔ ۲۱۸۲

برداشت: به حضور تو نام جان را می‌گویم، و به خاطر تو داستان گلستان را تعریف می‌کنم.

برداشت: تو اینجا هستی و من شرمنده نیستم که از زیبایی معشوقان صحبت کنم، چه زیبایتی!

برداشت: بهار و زیبایی‌هایش در برابر تو شرمنده‌اند، من داستان تلخی‌های پاییز را بیان می‌کنم؛ چه خوب است!

برداشت: تو ریشه‌ی حیات و اصل وجود منی، و من تمام هستی‌ام را به تو نسبت می‌دهم. چه زیبا و باشکوهی!

برداشت: حرف‌هایی که درباره تو می‌زنم، آن‌قدر عمیق و توانا هستند که در وجودم نمی‌گنجند و باید از زبان بیان شوند. چه زیبا و شگفت‌انگیز!

برداشت: جهان در حال نابودی است و تو در آرامش و زیبایی خود به وضوح درخشان هستی، اما من این زیبایی را پنهان می‌کنم. چه خوشا به حال تو!

برداشت: تمام عالم از نور تو می‌درخشد، و من از لعل‌های خوش‌رنگ تو سخن می‌گویم که به خاطر تو این زیبایی‌ها جلوه‌گر شده‌اند.

برداشت: دل‌ها به خاطر تو پر از نور یقین و اطمینان است. من یقین را از گمان جدا می‌کنم و بر این موضوع می‌افزایم که این خود نشانه بزرگی توست.

برداشت: وقتی که زیبایی تو مانند خورشید بر زمین می‌تابد، از ماه و ستاره‌ها هم می‌توانم بگویم که چه زیبا و چشم‌نواز هستند.

برداشت: وقتی که محبت و لطف شمس تبریزی از حد و اندازه خارج شد، اگر من فریاد بزنم، این فقط نشانه‌ای از زیبایی و عظمت اوست.