غزل شمارهٔ ۲۱۷۸

برداشت: بهتر است که حواست را جمع کنی و با دقت بیشتری در میان افرادی که به راه‌های نادرست می‌روند، قدم برداری.

برداشت: تو آن احساس را که من تجربه کردم، تجربه نکردی؛ پس ای دوست، بی‌خود به من نَغمه نخوان و برو.

برداشت: از فروشگاه دنیا دلزده شدم، تو به عنوان دلال به سوی بازار می‌روی.

برداشت: من برای خود لباس و پوششی مناسب فراهم کرده‌ام، حالا تو هم آماده شو و با آن لباس خوش‌رنگ و زیبا به راه برو.

برداشت: تا زمانی که زنده‌ام، مشغول کار و تلاش هستم و تو نیز باید به سوی کار خود بروی و به وظایفت رسیدگی کنی.

برداشت: آن شخص بی‌خیال و طناز، عزم کرده که با وجود توبه‌ام، ناهار را با لذت و بی‌توجهی بگذراند.

برداشت: شنیدی که شمس الدین تبریز چه فضلی دارد؟ این سخن را در اقرار کردن نتوانی.