غزل شمارهٔ ۲۱۷۵

برداشت: به خشکی ما نگاه کن و آن پرده را که تر است کنار بزن، تا چشمان نمناکی که داریم را ببینی، ای نور چشمان!

برداشت: جمع کردن شکرها و نعمت‌ها را ببین، توجه کن به کسانی که زیبا می‌نگرند و به دل‌نوازان. بشتاب و توصیف نعمت‌های شیرین را بگو.

برداشت: امروز چنان سرخوش و شادابم که مانند آبی که از جوی رها شده، بی‌هوا و آزاد به هر سو می‌روم. اگر امروز آرزوی چیز دیگری را داری، آن را فراموش کن.

برداشت: هر چند که در دو جهان مهارت و توانایی داری، اما چگونه ممکن است که به چنین وضعیتی دچار شده‌ای؟ از تو خواسته می‌شود که خبر آن واقعه عجیب را بگویی.

برداشت: از جا تکان نخورده، اما در دل و در نظر، تغییرات سفر را بسیار دیده‌ام. بگو چه بر من گذشته است؟

برداشت: در دریا و روی آب، موج‌های زیبا و زلالی وجود دارد. در این حال، از تو می‌خواهم که در این نوسانات بالایی و پایینی، به من بگویی.

برداشت: با آرامش و صبر تو در شرایط سخت، هرگز در غم به خود زخم نزن و برای دفاع از خود به زبانت متکی باش و از صبر به عنوان سپر استفاده کن.

برداشت: ای خدای بزرگ، نگاه کن به جمعیتی که در نشئه‌ی شراب غرق شده‌اند. نزد تو دعا می‌کنم که بر نعمت آنان بیفزایی. این داستان را از سر خود دور کن و مرا از این فکر آزاد کن.

برداشت: هر کسی که به این دلیل و برهان ایمان آورد، زندگی جدیدی می‌یابد. اگر نمی‌توانی این را درک کنی، به چوب و سنگ بگو تا آن را بفهمند.

برداشت: می‌گوید: اگر من بتوانم سر او شوم، به خاطر تو صورت او را نوازش می‌کنم. ای عارف، این را هم با او در سحرگاه بگو.

برداشت: کسی دیگر از ده بیاید، تو هم هرگز نگران نباش. اگر تاج و قدرتی به دست آورده‌ای، آن را از دست نده.

برداشت: اگر کسی به خاطر محبت علی (ع) و محبت اهل بیت (ع) به او اتهام رافضی بودن بزند، می‌توان این اتهام را نپذیرفت. و اگر کسی به خاطر عدل و انصاف عمر (ع) او را سنی خطاب کند، باز هم این اتهام را رد کرد.

برداشت: موری که به دربار سلیمان اشاره می‌کند، به نوعی در حال گفتن است که برای رسیدن به پیروزی و موفقیت، باید از قدرت و امکانات موجود بهره‌برداری کنیم و به ایجاد و شرح شرایط مناسب بپردازیم.