غزل شمارهٔ ۲۱۷۴

برداشت: ای دوست، دل پریشان من به خاطر تو دلتنگ است. چرا تو مانند جغدی شب‌زنده‌دار به فکر من هستی، در حالی که من مانند پرنده‌ای آزاد، جان خود را فدای تو می‌کنم؟

برداشت: با ناز و elegance خود در جمع فداکاران بخرام، ای که از مکانی خارج شده‌ای، حال به کجا می‌روی؟

برداشت: از درون تو نشانه‌هایی همچون لعل (گوهر) به من داده شده است، اما تو در نهایت آن گوهر ارزشمند را به من نشان نمی‌دهی.

برداشت: تو بسیار زیبا و لطیفی، همواره چابک و ظریف هستی، مانند یک ماه درخشان. اما در نهایت، چه بلایی بر سر تو آمده است؟

برداشت: ای کسی که به خاطر زیبایی و جذابیتت شناخته شده‌ای، جان من به دور تو می‌چرخد و هیچ‌گاه نمی‌توانم از تو دور شوم.

برداشت: ای بنده، وجود من به تو وابسته است، زیرا جانم در دستان توست. من از تو خواسته‌ام که برای گشودن گره‌های زندگی‌ام، به من کمک کنی.

برداشت: وقتی که غم از دل بیرون رود، دل مثل جام جمی که نورانی می‌شود، خواهد شد. ای جان، وقتی تو ظاهر شوی، جانم روشن می‌شود.

برداشت: هر روز تو با زیبایی و جلوه‌ات در میان جمع سرمستان وارد می‌شوی و شور و شوق را به مجلس می‌آوری.

برداشت: شمس الحق تبریزی، ای منبع روشنی! ما را نادیده نگیر، چون تو خود روشنی و بینایی ما هستی.