غزل شمارهٔ ۲۱۷۳

برداشت: به دست خودم بندهای دل و جانم را از هم جدا کن، و با عشق خود، نوبت به نواختن دل‌هایمان رسیده است. بیایید با هم احساسات‌مان را بروز دهیم.

برداشت: در حس هم‌زبانی و هم‌دلی، ما همه یکسان و یکپارچه احساس می‌کنیم، اما زمانی که به گفتگو می‌رسیم، از یکدیگر حمایت و کمک می‌طلبیم.

برداشت: چون احمد و بوبکریم در گوشه‌ای از یک غار نشسته‌ایم، به گونه‌ای که دو غار یکی هست؛ غار من و غار تو یکی است.

برداشت: در دنیای دشواری‌ها و مشکلات، سفرهای زیادی را پشت سر گذاشتم. حالا دیگر از من فاصله بگیر و از زندگی‌ام خارج شو تا از شر این دشواری‌ها رها شوم، که هم تو و هم من درگیر این زحمت‌ها هستیم.

برداشت: ای دل، در زیر سایه مسیح خودت خوش باش و بخواب، چرا که آنچه از ما باقیمانده است، فقط درد و زاری من و توست.

برداشت: من در زرق و برق تو غرق شدم و در حالی که به خاطر تو سجده می‌کنم، هیچ کاری از من و تو ساخته نیست.

برداشت: هر کسی که به دنبال من باشد، باید در کوی تو بگردد؛ زیرا او همانند لیلی و مجنون است که عشقشان آن‌ها را به جستجو واداشته است، و این جستجو هم برای من است و هم برای تو.

برداشت: دزدی که در زمان حکومت مشغول به کار بود، حالا به دست ما سپرده شده است و حالا زمان آن فرارسیده که او را بزنیم و خودت و من هر دو این کار را می‌توانیم انجام دهیم.

برداشت: سکوت می‌کنیم چون این سکوت، نشانه‌ی بزرگی من و توست. در بیان احساسات و نداشتن صبر، ما هر دو خالی هستیم.