غزل شمارهٔ ۲۱۷۲

برداشت: مهمان من به طور همزمان و ناگهانی وارد شد. دل من پرسید که او کی آمده و جانم گفت که او همان ماهروست.

برداشت: او به خانه ما آمد و مانند دیوانه‌ها در جستجوی آن ماهی است که در میان کوه‌ها رفته است.

برداشت: او به شدت فریاد می‌زند و از خانه بیرون آمده، در حالی که ما از این فریاد او بی‌خبر هستیم و او در هر سو همچنان فریاد می‌زند.

برداشت: آن پرنده خوش‌صدا و شاداب ما در باغ گل ما مانند فاخته‌ای نالان و غمگین، با صدای بلند فریاد می‌زند و نغمه می‌خواند.

برداشت: در نیمه شب، جمعی در حال گشت و گذار بودند که ناگهان دزدی ظاهر شد و خود را معرفی کرد که دزد است و از وجود دزد دیگری صحبت می‌کند.

برداشت: صدای او با صدای همه در هم آمیخته شده است، به طوری که در هیاهوی آنها صدای او هرگز در گوش نمی‌رسد.

برداشت: او با توست، یعنی در تمام لحظاتی که تو به دنبال او هستی، او هم در جستجوی توست.

برداشت: به تو نزدیک‌تر از خودت هستم، اما بیرون از خودت چه رویی داری؟ مانند برف ذوب‌شونده، خود را از خودت دور کن و پاک‌سازی کن.

برداشت: از عشق، جان انسان به زیبایی و لطافتی شبیه گل سوسن می‌شود. به همین دلیل، بهتر است که زبان خاموش بماند و در درک این حال و احوال از سوسن بیاموزد.