غزل شمارهٔ ۲۱۷۱

برداشت: عشق و زندگی‌ام به شدت در حال تلاطم است، ای محبوب، بگو که این رشته‌ی محبت در حال حرکت است، ای ساقی جان، بگو.

برداشت: سلطان محبوب آمد و آن پادشاه بزرگ نیز نمایان شد. تا چه زمانی به این دعا گوش می‌کنی، ای شنونده؟ به من خبر بده.

برداشت: این بیت به این معناست که سمندر خاصیتی دارد که از آتش نمی‌سوزد و این ویژگی بسیار نادر است. همچنین، شخصیت قلندر نیز به نوعی بیانگر جان و روحی است که از خطرات و مشکلات در امان می‌ماند. در کل، صحبت از چیزهای نادر و خاص در اینجا مطرح شده است.

برداشت: نگاه کن به جمع مستانی که با دستانی پر از بار سنگین، دست در دست هم دارند. با قوت و نیرویی بالا، به پیش بیایید و با شدت صحبت کنید.

برداشت: از آن چشمان غمزه‌اش مانند تیری که از کمان رها می‌شود، و ابرویش به سان کمانی که تیر را نگه می‌دارد، رازی از شجاعت و جنگجویی با تیر و کمان را برایم بفرما.

برداشت: بگو، ای جان، بگو، این صحبت‌ها را در حضور همه مطرح کن و آن نکته‌ای که می‌دانی و در دل پنهان کرده‌ای، نیز به زبان بیاور.

برداشت: عاشق از شراب ناب او سرمست است و پیام او مانند سنگ عقیق زیبا و ارزشمند است. ای گوهر گرانبها، سخن خود را برای من بگو.

برداشت: من بی‌تجربه و نادرستم، اما در دستان آن شیر قوی‌هستم. از اوضاع و احوال دنیا خسته‌ام، حال فلانی را برایم بگو.

برداشت: در دل غم و اندوهی عمیق قرار دارم، اما در عین حال به شادی نیز فکر می‌کنم. برای یک آن از این حالت رهایم کن و برای آنی دیگر به حالتی دیگر ببر.

برداشت: خورشید به تو کمک کرده و بختت خوب شده، هدف‌هایت به یقین رسیده و بدون شک و تردید درباره آنها صحبت کن.

برداشت: ای عارف، زمانی که از این دنیای مادی و جسمانی عبور کنی، مثل یک ندا یا پیام که بدون نام و نشانی می‌آید، سخن بگوی.

برداشت: در عالم وجود، جان خود را جایگاه کن و در غیب، زیبایی‌ها را مشاهده کن. نگاهی به روح‌ها بینداز و از این زندگی گرم و پرماجرا بهره‌برداری کن.

برداشت: من به خاطر حالتی که دارم، کاملاً مست و بی‌خبر از خودم شده‌ام و اکنون در برابر تو، ای پادشاه توانمند، سر خم کرده‌ام. از تو می‌خواهم که این آرزوهای برآورده‌نشده و این حرف‌های نگفته را از من بگویی.