غزل شمارهٔ ۲۱۷۰

برداشت: هر طرفی که نگاه می‌کنم، زیبایی تو در آینه‌ای منعکس است که درخشان و پاک است.

برداشت: آیینه به اندازه خود می‌تواند تصویر ببیند، اما نمی‌تواند تمام زیبایی‌های تو را در خود جای بدهد.

برداشت: خورشید از خورشید تو پرسید که کی تو را می‌بینم؟ و او پاسخ داد که در زمان غروب تو، من به وجود می‌آیم.

برداشت: به طور خلاصه، این بیت به وضعیتی اشاره دارد که عقل و تفکر آدمی در تنگنا و محدودیت‌های خاصی قرار گرفته و نمی‌تواند آزادانه حرکت کند. در واقع، گفته شده که مانند یک شتر که بخاطر زانوهایش بسته شده، عقل نیز به خاطر محدودیت‌ها و قید و بندهایی که دارد، نمی‌تواند به راحتی پیش برود و خودش را بروز دهد.

برداشت: عشق، تو را چطور می‌توان فهمید که عقل انسان نمی‌تواند به وسعت آسمان‌های هفتگانه درک کند؟ چرا عقل انسان در دام و چنگال تو گرفتار شده است؟

برداشت: عقل مثل دانه‌ای از مزرعه عشق است که بر اساس آن، تمام ویژگی‌ها و استعدادهای تو شکل گرفته و به پر و بال تو داده است.

برداشت: در دنیای زندگی، تو به عمق هستی غوطه‌ور شدی و به تجربه‌ای از جاودانگی رسیدی، اما این تجربه بار سنگینی بر دوش تو گذاشته است.

برداشت: حکومت و ثروت چه سودی دارند وقتی که عشق تو در قلبم جای دارد؟ مقام و عظمت تو چه ارزشی دارد در مقابل عشق و محبت تو؟

برداشت: در حال حاضر، جهان پر از زیبایی و جواهرات است که به لطف پاسخ‌های تو و لذت از سوال‌هایت به وجود آمده‌اند.

برداشت: بی‌خبران از ارزش و مقام تو خوشحالند، زیرا که به جای زر و طلا، چیزی بی‌ارزش مانند سنگ و سفال را به جای آن تصور می‌کنند.

برداشت: صد بار زمین به دور تو می‌چرخد و صد ماه در مقابل تو به خاک می‌افتند.

برداشت: با تو، شکارچی مهارت‌های ما مانند روباه خواهد بود و فریب خواهد زد، به طوری که شیر نیز در برابر شغال تو زانو خواهد زد.

برداشت: ای جان، ما در این دنیا بی‌پایان مانند روز و شب در سفر هستیم، و هر لحظه که از آسمان می‌رسد، امید و تعالی تو را به همراه دارد.

برداشت: در حضور نور تو، تاریکی ما چه بود؟ اعمال نادرست ما در برابر لطف و زیبایی تو چه اهمیتی داشت؟

برداشت: ما مانند سایه‌ای هستیم که در روز، بر دور درخت تو می‌چرخیم و تا صبح، از غم و اندوه تو بی‌خبر و آسوده‌ایم.

برداشت: از فرط شادی و عشق تو، آن مرد برگزیده که از بهترین مکان‌ها انتخاب شده، به دنبال تو و در صف خدمت تو آمده است.

برداشت: دل من به خاطر ستایش و زیبایی‌های تو مانند دریایی خروشان و جوشان است، اما به خاطر شوق و عشق به تو، ساکت مانده‌ام و حرفی نمی‌زنم.