غزل شمارهٔ ۲۱۶۹

برداشت: هرگز نسبت به مکر و فریب حق احساس اطمینان نکن، حتی اگر به ظاهر هزار شانس و بخت داشته باشی. این چشم‌ها را ببند و به پندارهای خود حتی از یقین هم نباید اعتماد کنی.

برداشت: مکر الهی آن‌قدر قوی و سریع است که می‌تواند چشم و دل تو را به مقام عرش برساند، حتی اگر در زمین باشی.

برداشت: شک من به تو، که به جانم محبت داری، از این بابت است که اگر تو آدم ساده‌دلی باشی، دیگر هیچ فایده‌ای از این محبت و امانتداری تو نمی‌برم.

برداشت: تو یک زن زشت و بدقیافه را خریدی، در چادر ساده‌ای که داری و با پوشاکی شبیه پوستین، او بوی عطر گل زهره را می‌دهد و زیبایی‌اش مثل صورت چینی‌هاست.

برداشت: همان‌طور که شب به خانه وارد شدی، زیبایی او را بدون چارچوب و پوشش مشاهده کردی و به خاطر عطرش، چشمانت را بستی.

برداشت: در این مکان افرادی با ظاهری موجه و با اخلاق به وفور یافت می‌شوند که می‌توانند تو را فریب دهند، هرچند که تو فردی منطقی و با درایت هستی.

برداشت: آیا جز لطف و بخشش خداوند، کسی می‌تواند روح تو را هر لحظه بیدار و هوشیار کند؟

برداشت: به آفتابی نگاه کن که نه آغاز دارد و نه پایان، چون نورش در دین نیز می‌تابد، اگر خود از اهل ایمان باشی.

برداشت: به سمت باغی که وحدت و یکدلی در آن وجود دارد برو، زیرا اینجا شادی و سرور می‌روید. اگر درونت غم و اندوهی باشد، هر جزئی از وجودت می‌تواند خندیده و شاداب شود.