غزل شمارهٔ ۲۱۶۷

برداشت: دل من با عشق تو در آتش است و نمی‌تواند مانند برق، سنگ و آهن ساکن بماند؛ کجا می‌توانم در چنین حالتی از تو بی‌خبر بروم یا تو را ترک کنم؟

برداشت: من بدون تو خود را دیده‌ام و تو هم که بی‌خود شدی، زیر خاک رفتم یا نرفتم. بیا و من و تو را با هم در این حال ملاقات کنیم.

برداشت: اگر بگویم تو می‌گویی من از خودم به آن تاریکی نگاه می‌کنم، به خاطر آن تاریکی که اشک می‌ریزم، سری مانند ماه در سایه روشن تو دارم.

برداشت: من از شدت غم و دردی که در درونم دارم، به خودم آسیب رسانده‌ام و دامنم را رها کرده‌ام. امیدوارم که تو هم با محبت و عشق خود، مرا از این دردی که به جانم نشسته، نجات دهی.

برداشت: تو مرا از هم دریدی و گرفتاری‌ام کردی، حالا من چه کسی هستم و چه نامی دارم؟ من، جان و تن تو هستم.

برداشت: من در پشیمانی غرق شده‌ام، تو هم در حال پشیمانی هستی. من مانند سوسنی هستم که صد زبان دارد، در حالی که زبان و سخن تو نیز مثل سوسن است.

برداشت: دو چشمم به چهره‌ات خیره شده است؛ گاهی از تو حیرت‌زده می‌شوم و گاهی به صدای تو گوش می‌دهم. تو برای من مانند یک میدان بازی هستی که در آن گم شده‌ام، و به چشم‌های روشن تو نگاه می‌کنم.

برداشت: اگر با یک فکر بهایی تلخ به من بدهی، مانند این است که بخواهی صدها شیرینی را به من دادی. و اگر با یک فکر شیرین به من بدهی، اثرش مانند زهر دشمن تو خواهد بود.

برداشت: تو در شکر و تلخی مانند حنظل، در افکار و نظرات مختلفی که خلق می‌شود، وجود داری. تو در انس و یگانگی مور و سلیمان دیده می‌شوی، و همچنین در نور خورشید و تابش روز también هستی.

برداشت: شخصی می‌گوید که حالش بد است و به نوعی از نظر اعتقادی و روحی دچار آشفتگی شده است. او به خداوند اشاره می‌کند که با کمال ایمان و توحید او را از این حالت نجات دهد و او را به سمت ایمانی قوی‌تر و یقین رهبری کند. به نوعی، او به این باور رسیده است که در حالتی گیج و ناپایدار قرار دارد و برای رسیدن به آرامش و یقین، به یاری الهی نیاز دارد.