غزل شمارهٔ ۲۱۶۶

برداشت: بار دیگر به حالتی شوریده‌ام که برای تو، ای جانم، هر قیدی را که از خود دور می‌کنم، به خاطر توست.

برداشت: من همچون چرخ و ماهی، همچون شمعی هستم که از درخشش تو روشن می‌شود. تمام وجودم، عقل و عشق و جانم، همه به تو وابسته است و به خاطر تو زندگی می‌کنم.

برداشت: لطافت و شادابی من به خاطر کار توست و افسردگی من به خاطر زحمات توست. هر جا که رویت را بگردانی، من هم به خاطر عشق تو می‌چرخم.

برداشت: در این حالت، چه عجیب است که وقتی اشتباه می‌گویم، از جان تو می‌گویم که این جام پر از شراب را نمی‌شناسم.

برداشت: من آن شخص دیوانه‌ای هستم که کنترلی بر دیوانگان دارم. من مانند سلیمان، دیوانه‌ها را به خاطر تو اراده و تسلط دارم.

برداشت: به غیر از عشق، هر احساسی که به ذهنم خطور کند، همین حالا از دل و وجودم دور می‌کنم، به خاطر تو.

برداشت: بیا، ای کسی که رفتی، تو دیگر چیزی نیستی که اشتیاق تو در دل من زنده شود. نه تو آنی که جان من به تو وابسته باشد و نه من آنم که جان تو به من وابسته باشد.

برداشت: ای کاش منکر عمق وجودت نباشی و انکارهای پنهانت را نکن؛ چون سرنوشت تو را به جانت می‌خوانم.

برداشت: من به عشق شمس تبریزی، در حال بیداری و شب نشینی، مانند ذره‌ای در حال چرخش و پریشان به جان تو هستم.