غزل شمارهٔ ۲۱۶۴

برداشت: اگر روز به پایان رسید، جانم، شب را با دوستان و آشنایان بگذران و در این شب، مهمان آن‌ها باش تا دوباره روز به وجود بیاید.

برداشت: ای یوسف زیبا، از پیش چشمان یعقوب دور نشو. این شب را به شب قدر تبدیل کن و برای خانه‌ی غم‌انگیزان، چراغی روشن کن.

برداشت: اگر دور هستیم، به ما رحمت بفرست و اگر در حال عوریم، ما را پوشش و حمایت کن و اگر ضعفی داریم، ما را تقویت کن و اگر دردی داریم، به ما درمان عطا کن.

برداشت: اگر کافر هستی، به ایمان بپیوند؛ اگر گناهکار هستی، به آمرزش بپرداز؛ اگر ناتوان و کم‌توانی، به نیکی و احسان بپرداز. بهشتی باش و مایه خوشنودی خداوند شو.

برداشت: بیا تا با صدای طبل، روح خود را بیدار کنیم و به مبارزه با وسوسه‌ها و شیطان بپردازیم.

برداشت: تو مانند دریا هستی و جهان مانند ماهی‌ها به تو وابسته است. زندگی ماهی‌ها در وقت‌های مشخص به تو بستگی دارد و برای زنده ماندن آنها، باید مانند آب حیاتی برایشان باشی.

برداشت: شب تاریک چقدر زیباست وقتی که ماه مهمان ماست. ای ماه درخشان، بیا جانم را آرامش ببخش.

برداشت: ای دل نگران، دیگر درباره‌ی خوبی و بدی صحبت نکن، چون در حضور او همه چیز مشخص است. دهان خود را ببند و خود را پنهان کن.