غزل شمارهٔ ۲۱۶۳

برداشت: عزیزم، وقتی که تو در زندگی‌ام خوشی و زیبایی به وجود می‌آوری، تمام درد و رنج‌ها برایم قابل تحمل‌تر می‌شود. جان شیرینم که برای تو می‌سوزد، گویی در بهشت قرار دارد.

برداشت: دل من به خاطر تو شرمنده و خجالت‌زده است و جایگاه‌اش در گِل است. من چه نیازی به دل دارم زمانی که دلِ من خود را به تو سپرده است و جایگاهش تویی؟

برداشت: تو همچون خورشیدی و دل من از تو می‌تابد، اما نمی‌دانم چرا گهگاهی که به دل من می‌نگری، مانند ماه که نورش کم‌سو می‌شود، احساس می‌کنم عشق تو دارد جانم را کم‌زور می‌کند.

برداشت: من در اسارت خودم هستم و در عین حال به تو هم احساس نیاز می‌کنم. به خودم سخت می‌گیرم ولی برای عشق تو، خود را آماده کرده‌ام و امید دارم که تو را در آغوش بگیرم.

برداشت: عشق را در آغوش گرفته‌ام و بر سر خود نهاده‌ام. من که به شدت به آن نیازمندم، از روی بی‌خودی دعا و درخواست تو را می‌کنم.

برداشت: ای دل، از حد و مرز خود تجاوز نکن. باد را از سرت خارج کن و به خاک کوی او نگاه کن. ببین که چه مقدار خونبهای تو در آنجا نهفته است.

برداشت: اگر کوچک باشم یا بزرگ، چه اهمیتی دارد؟ من به تو، ای زیبای ماهرنگ، نیاز دارم. همان‌طور که برگ‌های کاه به عشق کهربا می‌پرند، من نیز به عشق تو پرواز می‌کنم.

برداشت: آیا تبریز برای من جای دلپذیری نیست؟ از شمس‌الدین، با نگاهی پرشور، به فریاد می‌زنم و می‌آیم به سوی آن کعبه‌ای که دیدار تو در آن است.