غزل شمارهٔ ۲۱۶۰

برداشت: در هیچ جایی از دنیا کسی را ندیدم که سرشار از احساس و انرژی نباشد؛ همه در این عالم در حال تلاش و جستجوی دلیل و انگیزه هستند.

برداشت: همه افراد از عشق رنج می‌برند و دل‌هایشان خسته و زبان‌هایشان بسته شده، اما در باغ زندگی‌شان، زیبایی و محبت تو مانند شقایق‌ها درخشیده است.

برداشت: حقایق خوب و بد مانند یک شیر خوابیده هستند که اگر به آنها دست بزنید، می‌توانند دنیا را به هم بریزند.

برداشت: خورشیدهای زیادی از آسمان در درون هر خاکی پنهان است و بسیاری از شیران غران نیز در ظاهر آهوها نهفته‌اند.

برداشت: انسان‌ها به مانند دیگر موجودات از خاک و ستارگان به وجود آمده‌اند. هرچند که تولد برخی افراد به طور استثنایی از شرایط خاصی ناشی می‌شود.

برداشت: فکر و وجود تو ارزش و جایگاه بلندی دارد و به مرتبه‌ای والا دست پیدا کرده است. اگرچه در دنیای مادی و ظاهری شاید به نظر برسد در وضعیت پایینی قرار داری و در مشکلات و محدودیت‌ها غرق هستی، اما در واقع به مقام‌های عالی دست یافته‌ای.

برداشت: از آسمان، نعمت و رحمت خداوند به زمین نازل شده و به این مرتبه رسیده است که ای جان، از این گل و لطافت خودت را پاک کن.

برداشت: تو متوجه نیستی که هر لحظه به پایین‌تر می‌روی، حتی اگر مثل ایوب و دردمند باشی و زیر پای داروهای جوی قرار داشته باشی.

برداشت: وقتی که او به شستشوی خود می‌پردازد، آب همچون چشمه‌ای خروشان او را می‌گیرد و به سوی باغی سر سبز و شاداب می‌برد، جایی که مانند سیبی بر زمین می‌غلتد.

برداشت: سیب به باغ می‌رسد و از سنگ آسیبی نمی‌بیند. در آن گلشن جز آسیب شفتالو را احساس نمی‌کند.

برداشت: دل ویس و دل رامین به بهشت عشق نگاه می‌کند، جایی که زیبایی گل سرخ و گل خیری با هم آمیخته شده و شادی به وجود می‌آورد.

برداشت: از طرفی، حوری با یک لیوان شراب صاف انگوری در دست است و از طرف دیگر، بانو با خنده به طرف روبانویی می‌نگرد.

برداشت: در آن باغی که پوشیده از گیاهان خوشبو است، مانند شکوفه‌ها، ما از اعمال زشت و ناپسند خود جدا شدیم و آن مشکلات و سختی‌ها از ما دور شدند.

برداشت: در اینجا به بینش و دیدگاه‌های عمیق اشاره شده است. کسی که نمی‌تواند به درستی به زیبایی‌ها نگاه کند، در حیرت و شگفتی فرو می‌رود. آنکه دارای کلام شیرین و دلنشین است، باید در مورد باقی مسایل نیز به صراحت صحبت کند.