غزل شمارهٔ ۲۱۵۹

برداشت: عزیزم، وقتی که هنوز شراب هست، دیگر گلایه نکن و از من نخواه که چیزی را نشان بدهم. با دستانت زود از آن پیاله پر کن!

برداشت: ای شادی‌بخش و غم‌زدا، چرا به این ظرف سنگ می‌زنی؟ از درگاه حق، آب جوی کم نشده است، حتی به اندازه یک ظرف.

برداشت: از می‌نوشی که جادوگران جان خود را برایش فدا کردند، مانند کف موسی نبی بزم و جشن برپا شده است.

برداشت: بیا به‌طور صریح و آشکار از عشق و شوق بگو، جشن و سرور آغاز شده است و اگرچه برای عامه مردم ماه رمضان است، تو می‌توانی آزادانه صحبت کنی.

برداشت: علی رغم سپیدیِ ما، شاخ را به رقص درآور و آن کرم بزرگ را برای تو به نمایش بگذار.

برداشت: جواهر یا چیزی که از ما گرفته‌ای را در دستانت نگه‌دار و از بار دوم آن را از ما طلب نکن.

برداشت: مرده‌ای که به خاطر عشق من مرده، اکنون با یاری محبوبم دوباره زنده شده است. مانند مسیح که از مرگ به زندگی بازگشت، او نیز از کفن بیرون آمده و زندگی جدیدی یافته است.

برداشت: کسی که به روز قیامت و محشر اعتقاد ندارد، با خود بگوید بی‌وقت سخن نگو و ناپسند نپراکن. بیا و ببین که چگونه جوانان زیبا به مانند سبزه‌هایی که از خاک می‌رویند، از زمین سر برآورده‌اند و درخشش خاصی دارند.

برداشت: همه سخن‌گویان خاموش شده‌اند و در عالم غیب، بدون کلام، سخنانی بر جهان ایراد شده است، بی‌آنکه نغمه‌ای یا گفت‌وگویی در میان باشد.