غزل شمارهٔ ۲۱۵۷

برداشت: سنگی که می‌تراشد و ترک می‌خورد، به خاطر عشق و آرزوی دیدن توست، و جان من با شوق و شادی در طلب تو پر می‌کشد.

برداشت: آتش به آب تبدیل می‌شود، عقل از بین می‌رود، دشمن آسوده می‌شود و چشمان من فقط برای تو هستند.

برداشت: شکیبایی فرسوده می‌شود و عقل از کنترل خارج می‌شود. عشق مانند اژدهای تو، مردم را در بر می‌گیرد و با سنگین‌ترین مشکلات روبرو می‌شود.

برداشت: نگذار پیشرفت‌کننده را متوقف کنی، از گریه کردن خودداری کن و به جای لبخند، مشکل به وجود نیاور. هیچ کس نمی‌تواند جای تو را برای بنده پر کند.

برداشت: وقتی که آب تو به مسیر خود بیفتد، سخن من به خوبی جاری می‌شود، اما در گاه‌هایی که دم به دم می‌زنم، این حیا و شرم توست که مانع می‌شود.

برداشت: عشق تو چه غذایی در دل می‌گذراند، که این دل عذاب‌کشیده من، چه شکستی از وفای تو می‌خورد.

برداشت: در دل شعر، بیان می‌شود که عاطفه و شور و شوقی در حال شکل‌گیری است، گویی که کسی در حال سرودن یا بیان احساساتش درباره‌ی توست. در این حال، صدا و نغمه‌ها به خاطر تو در حال جنبش و تپش هستند و این احساسات نسبت به تو به اوج خود رسیده‌اند.

برداشت: عشق به خانه‌ام آمد و دستش را بر سرم گذاشت. وقتی مرا دید که بدون تو هستم، با ناله‌ای گفت: ای وای بر تو.

برداشت: من با دیدن سختی‌های مسیر و مشکلات زیاد، احساس کردم که در این راه گرفتار شده‌ام و دل‌مشغولی‌ام بدجوری به تو وابسته است.