غزل شمارهٔ ۲۱۵۶

برداشت: من به خاطر زیبایی و لطافت وجود تو، خود را مانند نقره‌ای باارزش می‌دانم و نمی‌توانم از عشق و احساساتم نسبت به تو جدا شوم، حتی اگر از نوشیدنی‌ای که تو به من داده‌ای، مرگ هم در پی داشته باشد.

برداشت: من زخم‌های عمیق و دردناکی را تحمل می‌کنم، همچنان که اگر تو زخم بزنی، من خوشحال می‌شوم. هرچند در قلبم آتش می‌سوزد، تمام قدرت و انرژی‌ام را به خاطر تو می‌گذارم.

برداشت: هر بار که نفس می‌کشم، کار دلم به شدت به جانم می‌رسد؛ حتی اگر از پا در بیایم، جانم برای تو باقی می‌ماند.

برداشت: عشق تو به شکل یک پزشک ظاهر شد و به من شربتی داد که از آن نوشیدم و هر لحظه جانم را به خاطر تو فدای می‌کنم.

برداشت: وقتی نور دو چشمان تو و نور ماه به یکدیگر برسند، این دو مانند یکدیگر خواهند شد. تو چون ماهی در وجود من هستی و من نیز مانند چشم تو در وجود تو قرار دارم.

برداشت: هر چیزی که در نظر داشتم، در ساختارش کاستی‌ها و خرابی‌هایی وجود داشت. آه! که من از نظر خود به خاطر تو ویران شدم.

برداشت: در تبریز، شمس الدین درختی بلند و خوشمزه دارد که با برگ‌های زیبا و شاداب خود، روح تو را شاداب‌تر می‌کند.