غزل شمارهٔ ۲۱۵۳

برداشت: ای تو پناه ما در برابر هر مصیبت، ما همه در امنیت تو هستیم و جان ما همگی در سایه مهربانی و لطف تو شاد است.

برداشت: تو شاه همهٔ عالم هستی و اصل و ریشهٔ همهٔ افراد به شمار می‌آیی. بنابراین، چون تو وجود داری، دیگر نیازی به نگرانی دربارهٔ دیگران نیست.

برداشت: دیشب ابر غم تو همچون قمر بر دل من بارید و با درد و اندوه از بام و در گفت که از زبان تو صد سخن ناب ناب از دل می‌گذرند.

برداشت: دل من از گفتار او به خیالش پرواز کرد. ای گیاه نازنین، شاید تو هم در این زمان این همه را درک کنی.

برداشت: زندگی من در این دنیا به عشق تو می‌سوزد و آرزوی وصال تو در دل من است و تمام خواسته‌هایم به تو مربوط می‌شود.

برداشت: در مسیر عشق تو، هیچ اثری از جسم و جان من نیست، زیرا همچنان در پی یافتن نشانه‌ای از تو می‌گردم.

برداشت: من می‌بینم که زیبایی و ارزش تو در درگاه تو در حال کم‌رنگ شدن است و من در اینجا منتظر مانده‌ام، ای الماس در کنار فروشگاه تو.

برداشت: وقتی که کمر زیبایت را باز کنی، دل و جان من شاد و مسرور می‌شود. تو با پوشش زیبا، کمرت از میان تو جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: اگر با یک نگاه، جانم را تسخیر کنی، همچون اینکه در تبریز شمس دین، طلا را به کان خود می‌کشی.