غزل شمارهٔ ۲۱۵۲

برداشت: چشمان تو بسیار زیباست و چهره‌ی تو همچون گل است. دیشب چه چیزی مصرف کرده‌ای؟ راست بگو، به جان تو!

برداشت: نام تو فتنه‌انگیز است و پر از شیرینی، دام تو جذاب و فریبنده است، جام تو خوشگوار و سرخوش‌کننده است، و نان تو خوشمزه و دلپذیر است.

برداشت: اگر مرده تو را ببیند، می‌فهمد که چقدر خوشحالی را پنهان کرده‌ای، و او می‌تواند آنچه را که در دل داری، آشکار کند.

برداشت: دل من پر از درد و اندوه است و بوی کبابی که در آن پیچیده، از این درد و فغان من نشأت می‌گیرد. در عین حال، عطر شراب از نفس و فریاد تو بر می‌خیزد.

برداشت: برای خدا بیا و بگو، وگرنه مرا رها کن تا حداقل دو کلمه از زبان تو بگویم.

برداشت: وقتی یک ذره از زیبایی بی‌پایان تو نمایان شد، تمام خوبی‌های دیگر به خود آمدند و تحت تأثیر قرار گرفتند و دیگر جذابیت خود را از دست دادند.

برداشت: چشمان ما آنچه را که هیچ چشم دیگری ندیده، دوباره می‌سازند. استاد ما که در حال مستی و حیرت است، ما را به سوی آن تجربه می‌برد.

برداشت: هر بار که از تو می‌پرسیم عقل و خرد تو کجا رفته، تو دیگر در فکر و حال خود نیستی و محبوس در غم و آزمون‌هایت به سر می‌بری.

برداشت: هر صبح که می‌رسد، مانند ابر در حال باریدن، اشک‌هایم را بر درگاه تو می‌ریزم و با آستینم پاک می‌کنم. اشک‌های من از آستان تو جاریست.

برداشت: اگر به مشرق و مغرب و حتي به آسمان هم بروم، تا زماني که نشانه اي از حضور تو نباشد انگار که زندگي وجود ندارد.

برداشت: یک زاهد بودم  که در کشوری مشغول به کار بودم و در منبر وعظ می‌کردم، تقدیر مرا به گونه‌ای رقم زد که دل مرا عاشق و بی‌تاب تو کرد.

برداشت: از شراب دنیوی که حق خدا در آن نیست، چیزی نخورده‌ام و به شدت مست و خراب می‌شوم؛ نگرانم از اینکه تو درباره من چه تصوری می‌کنی.

برداشت: تحمل و صبر از دل من رفته و عقل و هوش من نیز از دستم خارج شده است. نمی‌دانم این حال مستی و سرمستی که ناشی از توست، مرا به کجا خواهد برد.

برداشت: عشق تو به قدری قوی است که تمامی وجودم را تحت تاثیر قرار داده و من را دگرگون کرده است. حالا که من به تو اعتماد کامل دارم و خودم را به تو سپردم، چرا این حس اطمینان و امنیت را از تو نمی‌بینم؟

برداشت: ای شهر تبریز، لطفاً برای خدا بگو به شمس‌الدین که این دو دنیا به خاطر شرافت تو، حسد می‌ورزند.