غزل شمارهٔ ۲۱۵۱

برداشت: در این سفر که به سوی تو می‌روم، بی‌خبر از دلخوشی‌ها و سختی‌های آن نیستم، اما به خاطر تو خوشحالم که این سفر را آغاز کرده‌ام.

برداشت: تو با زیبایی و جاذبه‌ات، چون لعل درخشانی که در قبا پوشیده‌ای، به دل من نفوذ کرده‌ای. در این میان، من به خاطر تو و عشق به تو، به شدت دلتنگ و بی‌قرارم.

برداشت: همانند ماه درخشیدم و بر ماه‌ها سایه افکنده‌ام. به مانند هلال، در باغ من ز همتای خود، وجود تو را به جانم می‌پرستم.

برداشت: من در خیال تو هم خشک و هم تر هستم. زیبایی تو همچون آینه‌ای است که من را می‌نمایاند. لبانم خشک شده از درد دل، و چشمانم به خاطر عشق و شوق به تو، پر از اشک است.

برداشت: هنگامی که تو به زیبایی و شیرینی لب‌هایت فکر می‌کنی، من مانند مگسی که پرهایش آسیب دیده، فقط به معشوق تو دل بسته‌ام و همه وجودم را به یاد تو قربانی می‌کنم.

برداشت: دام همیشه وجود دارد و خطر همچنان هست. اما وقتی که از دام تو آزاد شوم، به خاطر تو بال و پرم را به دست می‌آورم.

برداشت: در شهر تبریز، شمس دین مانند نوری است که هر صبح درخشش دارد. من که عاشق نور هستم، در طلب آفتاب تو هستم و مانند سحر، با تمام وجود به تو وابسته‌ام.