غزل شمارهٔ ۲۱۴۸

برداشت: ای پسر، جان و هستی تو بی‌نظیر است و هیچ‌کس در برابر تو قرار نمی‌گیرد. به خودت بنگر و ببین چه کسی جز تو وجود دارد.

برداشت: به نرمیدگی بر لبان خود بوسه‌ای بزن و رازهای دل را در گوش خود بگو. هم زیبایی خود را تماشا کن و هم از خوبی‌های خود سخن بگو.

برداشت: راز عشق تو از حقیقت دور نیست و بی‌دلیلی نیست. آنچه برای تو سزد، نیز برای توست؛ گوش تو باید درک کند و زیبایی‌های ناز تو را بشناسد.

برداشت: بسیار خوب، به جلو بیا ای اندیشه تا از میان نیک و بد فاصله بگیریم. ای دل، تو هم تلاش کن تا من بتوانم پاداش تو را به درستی انجام دهم.

برداشت: این بیت بیانگر این است که تو هم نقش پدر را داری و هم نقش پسر، و نشان می‌دهد که تو هم موجودی متفاوتی هستی و هم شکر وجودت شیرین است. کسی دیگر را نمی‌توان به جای تو تصور کرد.

برداشت: وقتی لب‌های تو بسته است، نمی‌توانی از آن زیبایی و ارزش‌های درونت بهره‌ای ببری. مانند عقیق بی‌ارزشی که هیچ کس به آن توجهی ندارد، تو نیز در این حالت بی‌نصیب هستی. حالا من باید چه چیزی برای تو بیاورم که به ارزش وجودی‌ات بیفزاید؟

برداشت: تو ای پسر، هر آنچه که وجود دارد، سایه‌ای از توست. در هر دو جهان، تو همای کامیابی و سروری.