غزل شمارهٔ ۲۱۴۶

برداشت: ای شیرین، ای شیرین! من از او نعمت و لطفی دارم که می‌توانم نصیحت بپذیرم و همچنین احساس شوق و شورش را نیز از او دارم.

برداشت: دل من پر از شادی است و هیچ غمی ندارم. اما هر چه به دنیا و تلخی‌هایش نزدیک‌تر می‌شوم، از آن دوری می‌جویم و بیزارم.

برداشت: من با خودم به کجا می‌روم و بر سر چه چیزی می‌زنم؟ در مه دی (دی ماه) مثل بلبل در باغ گل هستم و از گل می‌چشم.

برداشت: من حال خوشی دارم و تو چندان خوش نیستی، تلاش کن تا طعم شادی را بچشی، زیرا من به خاطر این حالت گرفتار شده‌ام.