غزل شمارهٔ ۲۱۴۵

برداشت: شب شده است و من در جستجوی محبوب تو هستم. کجا رفته است آن دوست با صدای دلنشین و نازک که همچون ساز شش‌تار است؟

برداشت: نزدیک تو، دوست نرم‌دل و دلنشینت خوابیده است. او در حالی که در آغوشت خوابیده، ناله‌ای زیبا سر می‌دهد. حالا بگو کجایی تا بیدارت کند.

برداشت: گاهی عشق به تو از دور خود را نشان می‌دهد و گاهی رازهای درونت را فاش می‌کند.

برداشت: هر سرزمینی که زنده باشد، صدای ناله‌ی انسان‌ها را می‌تواند بشنود، بی‌آنکه نیازی به زبان و بیان داشته باشند. اینجا هم صحبت تو کجاست؟

برداشت: آهسته دست بر رگ او بزن و او را به شتاب به حرکت درآور، زیرا وجود تو باعث سرزندگی و نشاط ماست و رونق تو به رونق بازار ما می‌افزاید.