غزل شمارهٔ ۲۱۴۴

برداشت: هر چه در این جهان اتفاق بیفتد، باید به دنبال تو باشد. کجا هستی؟ اگر دو جهان هم تبدیل به میخانه شوند، آن معشوق با وفا و فریبنده تو کجا خواهد بود؟

برداشت: بگیر که در جهان قحطی است و دیگر خبری از نان و کاسه نیست. ای شاه، چه در ظاهر و چه در باطن، انبار و ذخیره‌ات کجاست؟

برداشت: دنیا پر از زحمت و درد است، همچون خار و مار. ای شادی و خوشی من، کجاست باغ و گلزار تو؟

برداشت: بچش که مرد بزرگ و بخشنده، بخیل را از پا در می‌آورد. ای دل و ای دیده، نیکی و بخشش را فراموش نکنید و به دنبال نعمت‌ها و زیبایی‌ها باشید.

برداشت: این بیت به مفهوم این است که اگر خورشید و ماه هم در دنیای ظلمت و قعر فساد گرفتار شوند، چه کسی به کمک می‌آید تا نجات پیدا کنند؟ اینجا اشاره به نیاز به نور و هدایت الهی است که همچون شعله و انوار، انسان را از تاریکی‌ها خارج کند.

برداشت: بگیر که خودت ارزش و جوهر خاصی نداری، پس دنبال چیز باارزشی مثل مشتری نرو. اگر خودت را بالا نبری، ابر پربار و ارزشمند تو کجاست؟

برداشت: هیچ کس نیست که به سخن آید و از رازها بگوید، حال آنکه جوش و خروش اسرار تو کجاست؟

برداشت: بیا و فراموش کن همه چیز را، ما در شادی و خوشی دیدار غرق هستیم. بی‌صبرانه منتظریم، زود بیا و از جایی که مستی و سرخوشی‌ات را برمی‌داریم، برگرد.

برداشت: نظاره‌گر زودبین، به یاری من بیا، تا با هم در این راه پیش برویم، وگرنه ویرانی و بی‌نظمی دامن تو را هم خواهد گرفت.

برداشت: کلاه تو را برده‌اند و کلاهی دیگر بر سر فرد دیگری است. رنگ چهره‌ات از غم و ناراحتی زرد شده و حالا باید به خودت رسیدگی کنی و از خودت مراقبت کنی.

برداشت: در اینجا شاعر به حال و هوای مستی و شادی اشاره می‌کند و از معشوقه یا دوستش می‌خواهد که اگر در زندگی‌اش زخم یا درد به او رسیده، آن را فراموش کند و در عوض به لذت و خوشی بپردازد. به نوعی این بیت نشان‌دهنده نیاز به خوشی و فراموشی در برابر سختی‌های زندگی است.

برداشت: سکوت کن ای کسی که سخن می‌پراکنی، چرا که سخنان و رفتار تو نباید به حال و وضعیت دیگران ترجمه شود.