غزل شمارهٔ ۲۱۴۳

برداشت: تو روشنایی خانه من هستی، پس چرا آن را ترک می‌کنی و می‌روی؟ لذت و خوشی مانند شکر برای ماست، پس تو را می‌خواهم که بمانی و نروی.

برداشت: بداندیشی را که به من ناز می‌زند، جدی نگیر. جان و دل خود را به غم و اندوه نسپار و از آن دوری کن.

برداشت: دشمن ما و تو را به خاطر خدا خوشحال نکن. فریب دشمن را نخور و دوستت را آزار نده و نرو.

برداشت: هیچ حسودی در مورد کسی خوب صحبت نمی‌کند. ای محبوب، بهتر است که از لطف و کرم دوست خود به دیگران کمک کنی و از درگیری دوری کنی.

برداشت: مانند افرادی که به حرف‌های بی‌پایه و افکار منفی اهمیت می‌دهند، در هر لحظه به خودت نگو که به هر چیز سرسری توجه کن. به وسوسه‌ها توجهی نکن و با یکبار اقدام محکم و قاطع، از آنها فاصله بگیر.