غزل شمارهٔ ۲۱۴۲

برداشت: وقتی که من می‌خندم، خنده‌ام را پنهان می‌کنم و سعی می‌کنم که به او رویی عبوس نشان دهم. از او فریاد و ناله برمی‌آورم.

برداشت: وقتی که با چهره‌های غمگین و ناراحت، خنده به لب می‌آوری، انگار که جنگی بین خنده و غم در می‌گیرد. من هم این حالت خندیدن را پنهان کرده‌ام و در دل اشک می‌ریزم.

برداشت: بدن من مانند یک شهر بزرگ است که در یک سمتش غم وجود دارد و در سمتی دیگر عشق. من به نوعی کاملاً درگیر این دو احساس هستم، چرا که از یک سو تحت تأثیر رنج و غم هستم و از سوی دیگر از شادی و محبت.

برداشت: با طعم ترش آن، من هم ترش هستم و با طعم شیرین او، من هم شیرینم. او در جلو و پشت من است و من از شادی و خوشحالی او سرشارم.

برداشت: هزاران نفر مانند تو و خودم در باغ مست شده‌اند و در حال رقص و شادی هستند و بر سر هر گل و گیاهی دست می‌زنند.

برداشت: من فقط طعم شیرینی را می‌پسندم و به هیچ چیز تلخی رغبت ندارم. هر چه در دنیا تلخ و ناخوشایند باشد، از آن دوری می‌کنم و بیزارم.

برداشت: اگر تو طعم تلخی را تجربه کردی، من طعم شیرینی و خوشی را چشیدم. تو در شرایط دشواری هستی، ولی من از این وضعیت لذت می‌برم و آزاد و شادابم.

برداشت: هر کسی که در این مسیر گام نگذارد، در واقع به بیراهه می‌رود، ولی من که در این راه پر از دشواری حرکت می‌کنم، راهی هموار پیش رو دارم.

برداشت: دل من مانند مسجد اقصیست و بهشت جایگاه من است؛ تمام جلوه‌ها و ویژگی‌های من از نور اوست و به خاطر او به شکوه و زیبایی رسیده‌ام.

برداشت: هر کسی که حقش را بگیرد، از دلش شادی و خنده به زبانش می‌آید. اگر تو بخواهی انکار کنی، من تماماً به او اعتراف می‌کنم.

برداشت: خنده و شادابی مخصوص گل است و گریه جایی در آن ندارد. سوسن و گل در دل من می‌شکفند و زندگی را درک می‌کنند.

برداشت: صبر می‌گفت که من خبر خوبی از وصل (دیدار) او دارم و شکر هم می‌گفت که من صاحب ثروت و دارایی از او هستم.

برداشت: عقل می‌گفت که من مومن و بیمار هستم، اما عشق می‌گفت که من جادوگر و فریبنده‌ام.

برداشت: روح می‌گفت که من گنجی گرانبها دارم، در حالی که آن گنج نیز می‌گفت که من در اعماق دیوارم.

برداشت: جهل می‌گفت که من هیچ نمی‌دانم و از این موضوع بی‌خبرم، در حالی که علم به او اشاره می‌کرد که من در این زمینه برتر و پیشرفته‌تر هستم.

برداشت: شخصی که در زندگی به دوری از دنیا و زهد می‌پردازد می‌گوید که من از رازهای باطنی آگاه هستم. از سوی دیگر، فردی دیگر که با فقر دست و پنجه نرم می‌کند می‌گوید که من بدون دل و احساس هستم.

برداشت: اگر آفتاب حقیقت از طرف تبریز بیاید، همهٔ سخنان من روشن و روشن‌تر خواهد شد و توضیح داده خواهد شد.