غزل شمارهٔ ۲۱۳۹

برداشت: به خدا قسم، این روزها از می و جام و نوشیدنی خسته شده‌ام. چه کسی هست که با دل بزرگی از دلش برای من جامی بسازد و از ظرفی که در دست دارد، مرا سیراب کند؟

برداشت: با آنچه که به آن عادت کرده‌ای، مرا در ندهی، زیرا آنجا که می‌خواهی بروی، در حقیقت در نزد توست. این کارها را نکن و در اینجا و آنجا دنبالش نگرد.

برداشت: هر بار که مرا فریب می‌زنی، می‌گویی وارد جمع شو، و هر آرزویی که داری، به من بگو و در گوشم نجوا کن.

برداشت: من به خوشی و فریب تو راضی‌ام و به هیچ چیز دیگری فکر نمی‌کنم. این را نمی‌بینم که من همچون حلقه‌ای هستم که به در می‌چسبد؛ وقتی لب‌هایم را به گوش تو می‌زنم.

برداشت: من منتظر تو هستم و نیاز دارم که سخاوت و بزرگ‌منشی را در دل خود بپرورانم. خدا را گواه می‌گیرم که بی‌توجهی و سستی را کنار بگذارم، زیرا این وضعیت تنها به ضررم خواهد بود.

برداشت: تا زمانی که یار من هوش و درک داشته باشد، کلمات من بی‌معنی و بی‌اثر خواهند بود. هر لحظه فکرهای بیهوده‌ای در برابر او به وجود می‌آید.

برداشت: چیزی که از میت به رنگ قرمز در آمده، نشان از برکت و زیبایی دارد. ای خدا، چه مقدار این برکت زیاد است که خضر، از آب حیات هر لحظه برای وضو می‌گیرد.

برداشت: از آسمان ندا آمد که ای مهمانان، ما جانمان را فدای شما می‌کنیم. خوشا به حال شما! خوشا به حال شما! خود را پاکیزه نگه دارید و بنوشید.

برداشت: ای ساقی، این جماعتی که تازه وارد شده‌اند را سیراب کن. آن‌ها در خوشحالی غرق شده‌اند. از یک سو با جام‌های پر زینت شده‌اند و از سوی دیگر، شکم‌هایشان چهارطرف از می‌پر شده است.

برداشت: هیچ کس از حال خود خبر ندارد، در را باز کن و کمربندت را محکم ببند. از دست رفتیم، پسر! تلاش‌تان را کنار بگذارید.

برداشت: من تحت تأثیر زیبایی چشمانت و آن موهای آویزان تو هستم که از زیبایی و عطر گلرنگ تو بی‌نیاز شده‌ایم.

برداشت: سکوت کن، زیرا اگر از سر بی‌خودی فریادی سر می‌زدی، اینجا جایی برای صداها نیست. در این مکان تنها لطف خداوند حاضر است و جایی برای جنجال و سر و صدا وجود ندارد.

برداشت: من بی‌خبری می‌گشتم تا روز روشن، آن شب یک ساعتی که گذشت کجا رفت و پایانش کجا بود؟

برداشت: ای شمس تبریزی، به حضورم بیا. جان و دل من فدای توست، حتی اگر تو از سر ناملایماتی، نام مرا بر روی آب نوشته باشی.