غزل شمارهٔ ۲۱۳۶

برداشت: ای ساقی، اگر مقدار شراب کم شد، دستار ما را به عنوان گرو بگیر، زیرا شاید جانمان را به خاطر این شراب فدای تو کنیم.

برداشت: در اینجا به وضوح بیان می‌شود که در شهر ما، به سبب شور و شوقی که در مورد نوشیدنی‌های خدایی وجود دارد، مغازه‌ها و خانه‌ها به مِلک و دارایی دیگران تبدیل شده است. افراد زیادی به خاطر این موضوع به دنبال کسب و کار و تجارت هستند و حال و هوای شهر به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است.

برداشت: آن شاه ابراهیم در نظرها، به گونه‌ای است که با دانایی و درک عمیقش، تخت و تاج سلطنت را به دست آورده و بر آن حکومت می‌کند.

برداشت: ابوبکر فرمانده جمعیت است، عمر خود را به او سپرده، عثمان دلش را به او داده و آن بوهریره هم بار خود را در گرو گذاشته است.

برداشت: این چه شگفتی است که تو را به خاطر می و باده‌ای که با شاهان می‌نوشند، شگفت‌زده کند، اگر یک درویش به خاطر می به سوی مردم برود.

برداشت: یک قدم جلو بگذار و با دیدن آن معشوق یگانه، به عشق آن سنگ سیاه ناباور ایمان بیاور.

برداشت: من در میخانه‌ای هستم که مستی مرا فرا گرفته و در عشق آن معشوق گرفتار شده‌ام. مانند پرندگان، در هیچ دامی خود را نمی‌اندازم و آزادانه زندگی می‌کنم.

برداشت: هر بار که در کار او به لرزه می‌افتی، جانت را بگو که برو، جانت در گرو اوست. ای کاش که تو دو صد برابر بیشتر در گرو او بودی.

برداشت: آرامش را رها کن و مانند بلبل در باغ بیایید و نگاه کن که بلبل با سر و پر افراشته چگونه به گل خندان نزدیک شده است.