غزل شمارهٔ ۲۱۳۵

برداشت: ای تابش نور صبح در آسمان آبی تو، پیمانه‌ای از خون غروب را در دل خود جای داده‌ای.

برداشت: در اینجا شاعر به زیبایی و نشاط احساسات اشاره می‌کند. او می‌گوید که آرزوها و تمایلات در میان یکدیگر مانند چشمه‌ای روان در حال حرکت و رقص هستند و همه این‌ها برای رسیدن به معشوق و هدفی بزرگ، مانند دریا، تلاش می‌کنند. به طور کلی، این متن حس شوق و جنب و جوش را در پیوند با عشق و زیبایی بیان می‌کند.

برداشت: با بلندای خود، مه به آرامی از سر کوه بالا می‌آید و چون ماه رو به آسمان می‌کند تا به تماشای بالای تو بپردازد.

برداشت: در هر صبح، بلبلان با صدای دلنشین خود، مانند دل‌شکستگان، در باغ سبز تو آواز می‌خوانند و پرده‌های راز و وصال را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: ای جان‌ها، آن‌هایی که خواهان دیدارند، دل‌ها همه در پی یافتن محبوب خود هستند. ای کسی که در باغ وسیع تو، رازها و زیبایی‌ها آشکار شده است.

برداشت: مقداری آب روشنی که به سمت خود می‌برد، جوی دیگری از عسل وجود دارد، جوی شیر تازه‌ای را هم ببین و در کنار همه این‌ها، یک مقدار می حلال تو نیز هست.

برداشت: آیا زمانی به من می‌دهی که برای تو از حال و هوای شراب و شور و شوقی که در دل دارم بگویم؟

برداشت: من چه کسی هستم که در برابر این بار سنگین آسمان قرار بگیرم؟ به‌طوری که عشق و درخواستم از تو لحظه‌ای برایم آرامش نمی‌گذارد.

برداشت: ای ماه نقره‌ای، تو در عشق سابقه داری و نشان‌هایی از عاشقی در چهره‌ات و در آسمان نیز پیدا است.

برداشت: عشق که شروع شد، دل دلتنگ و خسته از حرف‌های تو شده است. ای دل، چقدر باید به این تلاش و نومیدی ادامه دهی؟

برداشت: دل گفت: من صدای تو را می‌شنوم و ناله می‌کنم. به او گفتم که حالا ناله کن؛ زیرا جان من به خاطر عشق تو پر از درد و آرزو است.

برداشت: ما در را به روی شما گشودیم، پس دوستانتان را ترک نکنید. ستایش مخصوص عشقی است که تمام وجود تو را دربر گرفته است.