غزل شمارهٔ ۲۱۳۳

برداشت: از خواب بیدار شو، اکنون که شب به پایان رسیده است. از خودت و دلبستگی‌هایت دل‌زده و رها شو.

برداشت: در مصر، فردی ساده‌لوح به فروش میوه‌ای مانند انبه مشغول است و تو ممکن است به او اعتماد نداشته باشی؛ اما حالا می‌گویم به بازار برو تا خودت ببینی.

برداشت: تو با زیبایی‌ات هر بی‌دلی را دلدار می‌کنی، چهره‌ات همچون گل سرخ است و خاری که در دلت بوده از بین می‌رود. سپس به سوی بستان و گلزار برو.

برداشت: به هر فریبی که می‌رسید، دلت را نزن و از خون نترس. چرا خود را مانند قدح، به زمین می‌زنی و سپس دردی را تحمل نمی‌کنی؟

برداشت: در بازی چوگان، وقتی که نوبت به تو می‌رسد، باید شجاع و بی‌پروا باشی. اگر کسی در این میدان از تو انتقاد کند یا احساسی منفی داشته باشد، نباید به آن توجه کنی و باید با دل‌سوزی به پیش بروی.

برداشت: ندای آسمان به گوش می‌رسد و طبیب عاشقان در حال آمدن است. اگر می‌خواهی او نزد تو بیاید، باید عاشق شوی و درد عشق را احساس کنی.

برداشت: این سینه را مانند غاری بدان که محل خلوت و آرامش یار است. اگر یار تو، غار است، پس بیا و در این مکان مخفی بر خودت و احساساتت تمرکز کن.

برداشت: تو انسان نیکوکاری هستی که به دزدان طلا داده‌ای. اگر می‌خواهی دریابی که دزد چه کسی است، باید خودت نیز به دزدی روی آوری و در آن زمینه تجربه کسب کنی.

برداشت: در مورد زیبایی دریا و گوهرهای درون آن کمتر صحبت کن، اگر می‌خواهی در عمق این دریا کاوش کنی، باید آمادگی آن را داشته باشی و به همراهی با جریان‌های آن بپردازی.