غزل شمارهٔ ۲۱۳۱

برداشت: عاشق، دیگر از ترفند و حیله‌های خود دست بردار و به دیوانگی بپرداز. درون خود آتش عشق را احساس کن و همچون پروانه‌ای به دور آن بچرخ.

برداشت: خودی‌ها و چیزهای آشنا را بیگانه و دور کن، و خانه‌ات را خراب کن. سپس بیا و با عاشقان که در جستجوی عشق هستند، هم‌نشین و هم‌خانه شو.

برداشت: خودت را از حسادت و کینه‌ها پاک کن و به جای آن، عشق را در وجودت به خوبی بپذیر و احساس کن.

برداشت: برای اینکه شایسته محبوب واقعی‌ات شوی، باید تمام وجودت را به او بدهی. اگر می‌خواهی به جمع مشتاقان بپیوندی، باید با تمام شور و شوق در این راه گام برداری و خود را در این حال غرق کنی.

برداشت: گوشواره زیبای معشوق، همدم با چهره‌اش است؛ تو هم باید به آن گوش و چهره توجه کنی؛ به خودت زیبایی ببخش و ارزشمند شو، ارزشمند شو.

برداشت: زمانی که وجود تو در عشق و هوای آن پرواز کرد، از داستان شیرین ما محو شو و مانند عاشقان به یک افسانه تبدیل شو؛ به یک افسانه تبدیل شو.

برداشت: به شب قدر برو تا به ارزش و مقام بالاتری دست یابی؛ زیرا در شب قدر، روح‌ها به آرامش و منزلت می‌رسند.

برداشت: ذهن تو به جایی می‌رود و تو را به آنجا می‌کشاند؛ از فکر کردن عبور کن، چون سرنوشت؛ به پیشانی خود فکر کن و تصمیم بگیر.

برداشت: میل و تمایل انسان مانند قفل‌هایی است که بر دل‌های ما قرار دارد. برای گشایش این قفل‌ها و رسیدن به آزادی و عشق، باید کلید شویم؛ کلیدی که توانایی باز کردن این قفل‌ها را داشته باشد. برای تبدیل شدن به این کلید، باید توانمندی‌های خود را گسترش دهیم و به ابزاری تبدیل شویم که بتواند این قفل‌ها را باز کند.

برداشت: نور مصطفی به تو ضربه زد، ای رشته حنا، تو کمتر از چوب نیستی؛ حنا شو؛ حنا شو.

برداشت: سلیمان به تو می‌گوید که به زبان پرندگان گوش کن. پرنده و دام از تو فرار می‌کنند؛ به لانه‌ات برو، به لانه‌ات برو.

برداشت: اگر محبوب چهره‌اش را نمایش دهد، مثل آینه از او پر شو. و اگر محبوب زلف‌هایش را باز کند، خود را آماده کن؛ خود را آماده کن.

برداشت: تا کی مانند دوشاخه که نتوانی تصمیم بگیری و بین دو راه بمانی؟ تا کی مانند کسی که در بازی بَیذَق ابتکار عمل را از دست داده‌ای بی‌تکیه‌گاه بمانی؟ تا کی مانند فرزین که به افراط در کج‌روی افتاده‌ای، زندگی کنی؟ به خودت بیا و عاقلانه رفتار کن.

برداشت: شکرگزاری عشق را با هدایای مادی نشان ندهید. بلکه خودتان را ارائه دهید و با تمام وجود از عشق و محبت قدردانی کنید.

برداشت: مدتی در حالت‌های مختلف زندگی کردی، گاهی مانند یک انسان و گاهی مانند یک حیوان. حالا که به مرحله‌ای رسیده‌ای که می‌توانی روح و جان خود را بشناسی، به بهترین و عالی‌ترین حالت خود دست پیدا کن و انسانی شایسته و با روحانیّت باش.

برداشت: ای سخن‌گو، تا چه زمانی می‌خواهی در گوشه‌ی خانه بمانی و فقط صحبت کنی؟ زبانت را خاموش کن و از بحث و جدل دست بردار؛ ساکت و آرام شو.