غزل شمارهٔ ۲۱۲۶

برداشت: بهترین و شیرین‌ترین عمر، زمانی است که در راه عاشقان سپری شود و نگاهی از جانب محبوب در وصالی روشن، دل را شاد کند.

برداشت: یک روز در یک مکان خالی، معشوق را دیدم که زیبایی خاصی داشت و مثل گل‌های بهشتی می‌درخشید.

برداشت: به خاک درب خواهش خودم عطر و زیبایی بخشیدم، زیرا این خاک برای من همچون چشمه‌ی زلال، مهربانی‌ها و لطف‌های بیشتری به ارمغان آورد.

برداشت: غار جسم، نه عذرگیر و نه عذرخواه، تنها نشان‌دهنده صفاتی از صفات دین شمس است.

برداشت: بسیار خوب است که انسان در زندگی خود شادابی و لذتی داشته باشد که خجالت را از بین ببرد. ای دوستان، بنوشید و حقیقت روشن را در دست بگیرید.

برداشت: این بیت درباره شخصیتی بزرگ و والا صحبت می‌کند که از نظر علم و کرامت در سطح بالایی قرار دارد. او مانند یک ولی و بزرگوار است که دارای روحی پاک و امانت‌دار بوده و به حالتی از بیداری و آگاهی رسیده است. این شخص به عنوان یک مدل و الگو برای دیگران در زندگی و رفتار شناخته می‌شود.

برداشت: ای کاش سایه‌ای گوارا و خنک از درختان بلند و سرسبز داشته باشم که از هر گونه ترس و بلا در امان باشد.

برداشت: میوه‌ای که به روشنی عقل‌ها افزوده می‌شود، چون درخشش آن‌ها را تار می‌کند، شگفت‌انگیز است که چگونه فردی با نظر بسیار گسترده و متین می‌تواند به این حالت دچار شود.