غزل شمارهٔ ۲۱۲۴

برداشت: ای ماه در تاریکی شب، آیا تو زیباتر نیستی وقتی قلبی به تو می‌ندیشد، چگونه می‌تواند غمگین باشد؟

برداشت: ای دل، در عرصه‌ي بزرگی و عظمت، تو را به دوستی و وفاداری می‌سپارم، اگر قرار است به چیزی وابسته باشی، وابسته به ارزش‌ها و آرمان‌های بلندی باش.

برداشت: آیا ستاره‌ای درخشان در اوج آسمان هستی که در صعودت تأمل می‌کنی یا در جایی مشخص مستقر شده‌ای؟

برداشت: تو تحت تأثیر بدی‌ها قرار نمی‌گیری، چون با ایمان هستی و فقر هرگز به تو آسیب نمی‌زند، زیرا تو خود منبع غنایی.

برداشت: اگر جسمی در عشق او فانی شده باشد، برایش عذر و حجت روشن و واضحی وجود دارد.

برداشت: مرا از شیر خود سیراب کن، زیرا هر کسی که او را شیر دهی، او را چاق و فربه می‌کنی.

برداشت: اگر کسی طعم زندگی ابدی را نچشد، چگونه می‌تواند بدان باور داشته باشد، در حالی که تنها کسانی که ایمان دارند، به آن وارد می‌شوند.