غزل شمارهٔ ۲۱۲۳

برداشت: عشق به من می‌گوید که برای خودت زینت و زیبایی بیافری.

برداشت: به چیزی جز ما نگاه نکن که باعث گمراهی‌ات نشود، و نگذار که شک و تردید، تو را از یقین دور کند.

برداشت: هیچ شادی و لذتی برای کسی که ترس و دلهره دارد وجود ندارد، پس اینجا نمان و به دور برو تا احساس امنیت کنی.

برداشت: هر کس عاشق کسی باشد، چگونه ممکن است آن محبوب نابود شود؟ یا چگونه ممکن است دل عاشق از جدایی غمگین گردد؟

برداشت: عقل، پیام‌رسان ما به سوی شماست و او زیباست و ما هم زیباتر هستیم.

برداشت: در زندگی، برخی مشکلات و سختی‌ها وجود دارند که می‌توانند انسان را آزرده خاطر کنند، ولی باید به این نکته توجه داشت که اگر به جای رویارویی با این مشکلات، راه فرار را در پیش بگیریم، ممکن است به مشکلات بزرگ‌تری دچار شویم.

برداشت: من به سوی خداوند بزرگ و عالی می‌روم و این حالت روحی من به این دلیل است که به آن مقصود می‌رسد.

برداشت: ای مضطرب، بیا و در محل سکونت ما زندگی کن که چه مسکن خوبی است.