غزل شمارهٔ ۲۱۱۸

برداشت: می‌گوید وقتی در زندگی با تلخی‌ها مواجه می‌شویم، اگر بتوانیم بر آن‌ها غلبه کنیم، همه چیز برای ما شیرین خواهد شد. همچنین اشاره دارد به زیبایی و جذابیتی که وجود دارد و نمی‌گذارد مشکلات و چین و چروک‌های زندگی بر چهره‌مان اثر بگذارد.

برداشت: میش هر لحظه به من می‌گوید که آب حیات را بگیر و رخش هم به من می‌گوید که باغ جاودان را ببین.

برداشت: زبان شیرین و چرب او، درختان را که پر از زیتون هستند، نوازش می‌کند و با لحن فریبنده‌اش، لب‌های شیرین او را به افسون می‌خواند.

برداشت: آیا من عشق خداوند را تجربه می‌کنم که زیبایی‌های بهشتی را تحت تاثیر قرار می‌دهد؟ آیا اوست که مشکلات و سختی‌ها را برطرف می‌سازد؟

برداشت: چهره‌ات مانند نور درخشان صبح، تابش خاصی دارد و همچون کمالی خالص و بی‌نقص، بالاتر از کوه‌های بلند است.

برداشت: بسیاری از عاشقان در عشق خود سخن می‌گویند و برخی از آنان که در حقیقت مرده‌اند، در زندگی خود دوباره زنده می‌شوند همان‌گونه که روز قیامت زندگی دوباره پیدا می‌کند.

برداشت: همواره می‌گوید چیزی نگو و اگر نگویی، پاکی و خلوص وجود دارد که هر لحظه هزاران مرده را زنده می‌کند با این آموزش.

برداشت: سکوت آزادگان در روز قیامت، پرده از رازهای پشت کلمات برمی‌دارد و روشنایی حقیقت را در تعیین و تشخیص نمایان می‌سازد.

برداشت: وقتی کسی می‌گوید حرف بزن، نیازش را برآورده می‌کند. اینجا وجود خود را به این امت بسپار که او بدون نیاز به گفتن، می‌فهمد. مانند گوش پنهانی که فقط می‌گوید "آمین".

برداشت: ای صبا، اگر به دیار نجد رسیدی، پیام ما را به آنانی که در این دیارند برسان و آنچه را که پنهان داشته‌ایم برای اهل این محله بازگو کن تا زمانی که برسد.