غزل شمارهٔ ۲۱۱۷

برداشت: ای محبوب نازنین من، که همدل و همرنگ من هستی، به پیش قدم بیا.

برداشت: وقتی دلم پر از احساس تنگی و ناراحتی می‌شود، انتظار دارم که تو هم این احساس را درک کنی و بگویی که دلتنگ من هستی.

برداشت: من با دل خود به نبرد می‌پردازم تا تو بگویی که من سرور و فرمانده‌ات هستم.

برداشت: چند بار می‌خواهی بپرسی که چرا من از غم تو رنگ باختم، ای معشوق زیبا و دلنشین من؟

برداشت: دیشب زهره تا صبح در حال ناله و گریه بود، این قالب من مانند چنگی شد.

برداشت: روح من را از بدنم جدا کن تا جانم از شرم و ننگ من رها شود.

برداشت: ای که با لب‌های لعل و شیرین‌زبانت، از لطف خود به من طلا داده‌ای، در حالی‌که دل من همچون سنگی سخت و بی‌روح است.

برداشت: ای کاش آرامش و صلح بدهی به جانم، زیرا تمام درگیری‌ها و جنگ‌های من به خاطر توست.

برداشت: اگر تو بگویی که بیایم، پای من از باد هم سریع‌تر حرکت می‌کند.

برداشت: به خاطر تو به گونه‌ای شده‌ام که مانند آونگ به تو وابسته‌ام و از عشق تو شیرین و خوشم.

برداشت: تو از من بی‌خبر هستی و من به شدت ناراحت و گریانم. وای! چه حالتی پیدا می‌کنم وقتی به سراغ من بیایی و من را بشنوی.

برداشت: غم مانند زنگی بر در شادی من نشسته است، مرا از این زنگ (غم) آزاد کن تا دوباره به شادی برگردم.

برداشت: نبودن تو و فاصله میان ما اهمیت ندارد، چرا که تنها با یک نیم قدم دورتر از تو، احساس می‌کنم مثل یک فرسنگ از هم دور شده‌ایم.

برداشت: سن من به جای اینکه به نقصان و زوال برود، مانند کودکی نو و با شادابی شده است و روح من همچنان پر از شگفتی و زیبایی است.

برداشت: سکوت کن، زیرا در انتظار پاسخ آن‌ها هستم تا صدای درونم را بیان کنم.