غزل شمارهٔ ۲۱۱۴

برداشت: ندای دل و جان من از معشوقه‌ای که در خفا است بلند شده است.

برداشت: سجده کردن برای من منبع اصلی و اساس زندگی‌ام است. این عمل، مانند تاجی بر سرم، مقام و سلطنت من را نشان می‌دهد.

برداشت: دل من خسته و بسته است و دستانم به غم یوسف کنعان گرفتار است.

برداشت: دستم را به طرف کسی دراز کردم تا بپرسم چه کسی زخمی شده است. او پاسخ داد که زخم از دست من و ناشی از کارهای من است.

برداشت: دل را به نمایش گذاشتم تا ببیند که چگونه خون‌جگر شده‌ام. او نیز به این وضعیت خندید، ای محبوب من.

برداشت: او با خنده به من گفت که برای عید من شکرگزاری کن، ای کسی که به خاطر من فدای تو شدم.

برداشت: گفتم به خاطر تو جانم را فدای تو می‌کنم، یارم پاسخ داد که تمام وجود تو از آن من است، تو همان منی که به دنبال آن هستم.

برداشت: صبح که آغاز شد و نورش درخشید، چشمانم به شوق و شادی گریستند. این حال، نشان از غمی است که در درونم نهفته است و دیدگانم به آن گواهی می‌دهند.

برداشت: چشمه‌ی محبت در دل من فوران کرد و با شوق و احساس، آب را به جریان انداخت.

برداشت: به تاثیر آب حیات در وجودم نگاه کن، که نشانه‌اش در عمق دندان‌های من دیده می‌شود.

برداشت: آب حیات به مثابه‌ی رودی تازه در حال جریان است که به سوی درخت ایمان من حرکت می‌کند.

برداشت: من مانند این آب هستم و این نگهبان آب، حتی بیشتر از من در تسلیم و بندگی قرار دارد. دل من نیز در حیرت و سرگشتگی است.

برداشت: بس کن، دیگر پر رو نباش و خاموش باش، نزد پادشاه پنهان منطقی و واقعی خود را درک کن.