غزل شمارهٔ ۲۱۱۳

برداشت: ای تو که مانند خورشید می‌درخشی و بهترین دار و ندار من هستی، کافر بودن من و توبه و نیت پاک من همه به خاطر توست.

برداشت: روزی روزگاری، آفتاب به چرخش خود ادامه می‌دهد و در این میان، تو با عشق و محبت به او می‌گویی که همانند یک رقاص، متعلق به تو است. این بیان به نوعی نشان‌دهنده‌ی وابستگی و عشق عمیق به آن چیزی است که نور و زندگی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: با کرنش و احترام به درگاه تو، نفسی که همه موجودات از تو زندگی گرفته‌اند، به تو تقدیم می‌شود.

برداشت: این جمله به ارتباط عمیق و هماهنگی بین روح و عقل اشاره دارد. در آن، یک نفر خود را به عنوان دریا یا منبعی از گوهرها معرفی می‌کند و غواصی را که این گوهرها را استخراج می‌کند، به تصویر می‌کشد. در اینجا، بر اهمیت درک و کشف عمق وجود و دانش اشاره شده است.

برداشت: تردید در عقیده من و حقیقت ایمانم، خطای من و همچنین سخنان واعظ و عواقب آن.