غزل شمارهٔ ۲۱۱۲

در این شعر، شاعر به تضاد بین ظلمت و نور اشاره می‌کند و از نوازش‌ها و زیبایی‌های نور ماه که ناشی از ملاقات اوست، سخن می‌گوید. او گوهر طاعت را از کیمیا می‌داند و به زلت‌ها و جنایات خود اشاره می‌کند. همچنین، آرزوهایش را به آسمان‌ها پیوند می‌زند و به خورشید و زیبایی‌هایش به عنوان شاهد بر حال و روزش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به جلب توجه به معشوقش و اهمیت او برای خود می‌پردازد.